آثار دنیوی و پیامدهای اخروی احسان 

الف) آثار دنیوی
۱) دوری از عصیان گری و شقاوت
از جمله آثاری که قرآن کریم به آن تصریح نموده، این است که نیکی به والدین صفت جبار و عصیانگری را از انسان دور می کند و همچنین دچار شقاوت نمی گردد.
قرآن کریم می فرماید:
یَا یَحْیَی خُذِ الْکِتَابَ بِقُوَّةٍ وَآتَیْنَاهُ الْحُکْمَ صَبِیّاً * وَ حَنَاناً مِّن لَّدُنَّا وَزَکَاةً وَ کَانَ تَقِیّاً * وَ بَرّاً بِوَالِدَیْهِ وَلَمْ یَکُن جَبَّاراً عَصِیّاً . ) مریم‎/ ۱۲-۱۴
گفتیم: ای یحیی کتاب آسمانی را به جدّ و جهد بگیر و به او در عهد کودکی نبوت بخشیدیم و از سوی خویش بر او رحمت آوردیم و پاکیزه اش داشتیم و او پرهیزگار بود و او را سفارش به نیکی به پدر و مادرش نمودیم و او جبار و عصیانگر نبود.
و یا درباره حضرت عیسی(ع) فرموده که چنین گفت:
وَ أَوْصَانِی بِالصَّلَاةِ وَالزَّکَاةِ مَا دُمْتُ حَیّاً * وَ بَرّاً بِوَالِدَتِی وَ لَمْ یَجْعَلْنِی جَبَّاراً شَقِیّاً((مریم‎/ ۳۱-۳۲)
و مرا مادام که زنده باشم به نماز و زکات سفارش فرموده است و نیز مرا در حق مادرم نیکوکار گرداند و مرا زورگوی سخت دل نگردانده است.
۲) طول عمر
همانطور که طول عمر اثر قطعی صله رحم، شمرده می شود، روایات اسلامی این اثر را مترتب بر نیکی به والدین، به طور خاص نموده اند.
پیامبر اکرم(ص) فرمودند:
مَن سَرَّه اَن یُمدّلَه فی عُمره، و یُبسط فی رزقه فلیَصِل اَبَویه .( محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج،۷۴ باب ،۲ ح۹۶)
کسی که طولانی شدن عمر و توسعه رزق را دوست دارد به پدر و مادر خود نیکی کند.
و نیز رسول خدا(ص) می فرماید:
رأیتُ بالمنَام رَجُلاً من اُمّتی قَداتاهُ مَلَکَ المَوتِ لِقَبض روُحه فَجاءَ بِرُّه بوالدیه، فَمَنَعه مِنُه(همان، ح۸۲)
در خواب مردی از امتم را دیدیم که فرشته مرگ برای قبض روح او حاضر شده بود، اما او با نیکی به والدین خود آن فرشته را از مأموریتش منع کرد.
۳) فراوانی روزی
همان طور که در حدیثی از پیامبر اکرم(ص) در عنوان قبلی اشاره شد یکی از پیامدهای نیک ارتباط با والدین، مسأله زیاد شدن رزق بود. همچنین در روایت دیگری امام صادق(ع) می فرماید:
هر کس نیکی به والدین نماید هرگز در زندگی به فقر مبتلا نخواهد شد.( همان، ح۳۳)
۴)اجابت دعای والدین در حق فرزندان
در برخی روایات به اهمیت دعای والدین در حق فرزندان اشاره شده و از جمله آثار توجه و نیکی به آنها، شمرده شده است. به طور مثال:
امام صادق(ع) فرمود:
ثلاثُ دعوات لا یَحجُبْنَ عَن الله تعالی: دُعاءُ الوالِدِ لِوَلَدِهِ اِذا بِرَّه و دعوتُه علیهِ اِذا عَقَّ دُعاءُ المَظلوم عَلی ظالمه(همان، ح۵۷ )
خداوند دعای سه کس را رد نخواهد کرد:
دعای پدر در حق فرزند در هنگام نیکی به او، دعای پدر بر ضد فرزند(نفرین) هنگامی که مورد عاق او واقع شود و دعای مظلوم بر ظالم .
و نزدیک به همین مضمون در روایت پیامبر اکرم(ص) متجلی است که حضرت می فرماید:
از نفرین پدر دوری گزینید، زیرا به هدف اجابت می رسد و از شمشیر، تیزتر و برنده تر است.»(
ر.ک: بحارالانوار، ج،۷۴ باب،۲ ح۹۴)
۵) موجب نیکی فرزندان می شود
از جمله اثرهای وضعی نیکی به پدر و مادر این است که اگر کسی پدر و مادرش را احترام نمود آن احترام را از ناحیه فرزندانش خواهد دید. فلسفه این امر روشن است زیرا فرزندان انسان، پدر و مادر خود را الگوی عملی خویش قرار می دهند. اگر آن ها ببینند پدر و مادرشان نیکی به والدین را سرلوحه زندگی خود قرار داده اند و به آن اهتمام می ورزند، او هم نسبت به آنان چنین خواهد کرد.
امام صادق(ص) فرمود:
بِرُّوا آباءَکُم یَبرُّکُم أبناءکم(همان، ح۳۱ )به پدرانتان نیکی کنید تا فرزندانتان به شما نیکی کنند.

1. مجله تفریح و سرگرمی
2. کوتاه و خواندنی
3. ضرب‌المثل

حلال حلالش به آسمان رفت!

” وقتی کسی را بیازارند و مالش را ببرند و زور از او رضایت و حلالیت بخواهند، این مثل را آورند.“
مردی راهزن به اطراف و اکناف برای دزدی و راهزنی می‌رفت و از این طریق اموالی را دارا شده بود . او مادر پیر و پرهیز کاری داشت . روزی راهزن به مادرش گفت ”در این سفر که در پیش دارم، می‌خواهم چیزی برای تو بیاورم، حالا خودت بگو چه می‌خواهی ؟“ مادر که نمی‌دانست کار او دردی است. گفت :”من پارچهٔ یک کفن می‌خواهم، به شرطی که سعی کنی حلال باشد.“ مرد قبول کرد و به دنبال کار خود که راهزنی بود رفت. از فضا به کاروانی که قماش حمل می کرد و بارهای قماش را از دست صاحبانش گرفت و از آنان خواست که بگویند. در کدام یک از بسته‌ها، پارچهٔ سفید برای کفن هست . آنان به او نشان دادند. مرد دزد . آن طلاقهٔ چلوار را در آورد و به صاحب آن گفت : ”زین این پارچه را برای کفن مادرم می خواهم، باید حلال باشد. آن را حلال کن“ صاحب پارچه هم گفت : ”حلال!“ دزد قانع نشد و چوب خود را برای زدن او کشید و گفت ”این طور فایده ندارد، باید آن‌قدر بلند بگوئی تا صدای تو به آسمان برود و کلمهٔ حلال حلال را خدا بشنود.“ صاحب پارچه هر چه توانست با صدای بلند حلال حلال گفت تا دزد دست از سرش برداشت . چون مرد دزد به خانه برگشت و چبوار سفید را به مادرش داد، مادرش گفت : ”آیا مطمئن باشم که این پارچه کفنی، حلال است ؟“ پسر به مادرش گفت : ”کاری کردم که صدای حلال حلالش به آسمان رفت !“

منبع: ”فرهنگ نامهٔ امثال و حکم ایرانی“ ”امین خضرائی واله“
فرزاد خضرائی

منبع : مجله شادکامی و موفقیت

متن زیبا درباره ولادت حضرت امام علی (ع) – شماره 4

علی کیست؟

در نسل ابراهیم خلیل ریشه داشت. در خانه کعبه زاده شد؛ فضیلتی که نه پیش و نه پس از او، کسی در آن شریک نبود. در دامن نبوت رشد کرد. نخستین مسلمان شد؛ اولین مردی که به رسالت ایمان آورد. در روزهای سخت و پرآشوب، یاور اسلام گشت. سایه ساری بود آرامش بخش، همراهی استوار و هم یاری فداکار. لیلة المبیت را او آفرید؛ در شب هجوم مشرکان برای قتل پیامبر در بستر ایشان آرمید. علی علیه السلام در بدر، ذوالفقار حماسه آفرین بود؛ در احد، سپر ستم زدا و در خندق، تمامی اسلام که در برابر تمامی کفر ایستاد. علی از اهل بیت بود؛ همانان که از رِجس و شرک دور بودند و از تطهیر شدگان شمرده می شدند. علی علیه السلام کسی است که خداوند درباره اش گفته است: «پیشوا و ولی شما، تنها خداست و پیامبر او و آنان که ایمان آوردند؛ همان ها که نماز را بر پا می دارند و در حال رکوع زکات می دهند.» علی علیه السلام تفسیر این همه فضیلت است؛ مردی که فقط یک بار در تاریخ هستی ظهور کرد

ولادت امام علی (ع)

دنیا را بد ساخته اند …

کسی راکه دوست داری ،

تو را دوست نمی دارد …

کسیکه تورا دوست دارد ،

تو دوستش نمی داری …

اما کسیکه تو دوستش داری و او هم تو را دوست دارد …

به رسم و آئین هرگز به هم نمی رسند …

و این رنج است …

دکتر علی شریعتی

 اللَّهُمَّ لاَ تُؤَاخِذْنِي فِيهِ بِالْعَثَرَاتِ وَ أَقِلْنِي فِيهِ مِنَ الْخَطَايَا وَ الْهَفَوَاتِ‏ وَ لاَ تَجْعَلْنِي فِيهِ غَرَضاً لِلْبَلاَيَا وَ الْآفَاتِ بِعِزَّتِكَ يَا عِزَّ الْمُسْلِمِين ‏ [1]

 اى خدا در اين روز مرا به لغزشهايم مؤاخذه مفرما

و عذر خبط و خطاهايم بپذير 

و مرا هدف تير بلاها

و آفت ها قرار مده

به حق عزت و جلالت اى عزت بخش اهل اسلام .

می گویند ، زمان آدم هارو عوض میکنه اشتباه نکن!

زمان حقیقت آدم هارا روشن میسازد ،

زمان قیمت رفاقت ها را معلوم میکند

زمان، راستی را از دروغ جدا می سازد 

اشتباه نکن....!

زمان هرگز آدم هارا عوض نمیکند !

عیب جویی از دیگران

«أَکبرُ العَیبِ أن تَعیبِ ما فیکَ مِثلُه.»

(نهج البلاغه، حکمت 353)

بزرگترین عیب آن است که آنچه را که خود داری، بر دیگران عیب شماری.

«مَن نَظَر فی عَیبِ نَفسِه اشتَغَل عَن عَیبِ غَیره.»

(نهج البلاغه، حکمت 349)

هر که در عیب خود نگرد عیب جویی دیگران از نظرش برود.

«لایُعابُ المَرءُ علی تَأخِیرِ حَقِّهِ، انّما یُعابُ مِن أَخذِ ما لَیسَ لَه.».(نهج البلاغه، حکمت 166)

آدمی را عیب نیست که حقش به تأخیر افتد همانا عیب آن است که دست بناحق برآرد.

«مَن نَظَرَ فی عُیُوبِ النّاسِ فَأَنکَرَها، ثُمّ رَضِیَها لِنَفسِهِ، فَذلِکَ الأحمَقُ بِعَینِه.»(نهج البلاغه، حکمت 349)

هر کس عیبهای مردم را دید و بر آنها نپسندید سپس همان را بر خود پسندید بعینه احمق است.

«مَن عابَ عیبَ، وَ من شَتَمَ أُجیب.»

(کنزالفوائد، ج 1، ص 279)

کسی که عیب (دیگران) گوید، عیبش را بگویند. و کسی که دشنام دهد، پاسخ بشنود.

«أَعسَرُ العُیُوبِ صَلاحاً العُجبُ واللّجاجة.»

(ابن ابی الحدید، ج 20، ص 322)

سخت درمانترین عیبها، عیب (خودپسندی) و لجبازی است.

«طُوبی لِمَن شَغَلَهُ عَیبُهُ عَن عُیوبِ الناس.».

(ابن ابی الحدید، ج 20، ص 296)

خوشا به حال کسی که توجه به عیبش او را از توجه به عیبهای مردم باز دارد.

«کُن فی الحرصِ علی تَفَقُّدِ عُیوبِکَ کَعَدُوّک.»

(ابن ابی الحدید، ج 20، ص 305)

برای پیدا کردن عیبهایت مثل یافتن دشمنت حریص باش.

«ایّاکَ و مُعاشَرَةَ مُتتَبِّعِی عُیوبِ النّاس، فَانّهُ لَم یَسلَم مُصاحِبُهُم مِنهُم.»(غررالحکم، ج 1، ص 160 و 19)

بر تو باد به دوری از معاشرت با کسانی که در جستجوی عیبهای مردمند، زیرا همنشین آنها از گزندشان سالم نمی ماند.

«أعقَلُ النّاسِ مَن کانَ بِعَیبِهِ بَصیراً، و عَن عَیبِ غَیرِهِ ضَریراً.»

(غررالحکم، ج 1، ص 201 و 409)

خردمندترین مردم کسی است که بینای عیب خویش و نابینای عیب دیگری باشد.

«ذووأ العیوبِ یُحیُّونَ اشاعَةَ مَعائِبِ النّاسِ، لِیَتَّسِعَ لَهُم العُذرُ فی مَعایبهم.»(غررالحکم، ج 1، ص 365 و 37)

صاحبان عیوب، شایع کردن عیوب مردم را دوست می دارند تا برای عذر تراشی عیبهای خود در وسعت باشند.

«لاتَعِب غیرک بما تأتیه، ولاتعاقب غیرک بذنبٍ تُرخِّص لنفسک فیه.»(غررالحکم، ج 2، ص 336 و 232)

دیگری را به عیبی که خود انجام می دهی، ملامت مکن و کسی را به گناهی که بر خود روا می داری، عقوبت نکن.

«مَن تَتَبَّعَ خَفِیّاتِ العُیوبِ، حَرَّمَهُ اللّه مَودّاتِ القُلوب.»

(غررالحکم، ج 2، ص 188 و 729)

هر که در جستجوی عیبهای پنهانی مردم باشد، خداوند دوستی دلهای مردم را بر وی حرام گرداند.

«من بَحَثَ عَن عُیوبِ النّاس فَلیَبدَء بِنَفسِه.»

(غررالحکم، ج 2، ص 194 و 837)

کسی که در پی کنجکاوی و تفتیش از عیوب مردم است باید اول از (عیب) خودش شروع کند.

سخنان معصومین(سخنانی از امام امام علی علیه السلام)

شمیم وصآینه چون نقش تو بنمود راست - خود شکن آئینه شکستن خطاست

   چرا از شنیدن عیوب خود برافروخته میشوی؟
   دوست نداری به عیوبت آگاه شوی و آنها را رفع کنی؟
   میدونید معمولا انسان فقط حسن های خود را میبیند و از دیدن عیوب خود غافل است و داشتن
   یک دوست و رفیق مشفق که در کمال رازداری و بزرگواری عیوب انسان را به او یادآور شود
   و او را در رفع عیوب یاری کند یک نعمت بزرگ است که خدا کنه نصیب همه ما بشه .
   امام جعفر صادق که سلام خدا بر او باد میفرماید :
  هرکس عیوب مرا به من بگوید مانند اینست که به من هدیه داده است.
  مگه ما خود را شیعه علی (ع) نمیدانیم ، مگه ما تمام علوم دینی خود را مدیون امام جعفر صادق نیستیم؟
   پس چرا به آن حضرت تاسی نمیکنیم ؟ چرا از ایشان درس نگیریم ؟
   چرا ناراحتی ؟ چرا فرار از عیب خود؟ چرا تا کسی به ما عیبی را یادآوری کرد میخواهیم
   او را بکشیم ، محکوم کنیم ، یه جوری ثابت کنیم ما عیبی نداریم ؟
   آری ای دوست ! 
                 آینه چون نقش تو بنمود راست   
                                       خود شکن آئینه شکستن خطاست
  ای که ادعا داری در پی کسب فضایل و دوری از رذایل هستی ، این تذهبون؟
   وقتی کسی از شنیدن عیبش بجای برطرف کردن آن ناراحت میشود باید در خود جستجو کند
   شاید واقعا بدنبال چیز دیگری است و خود نمیداند!
   یه حکایت از کشف الاسرار میبدی بگم شاید درس عبرتی باشه :
   میگویند یکی از بزرگان عرفان را "اصم" میگفتند . یعنی ناشنوا.
   او به دوستان نزدیک خود گفته بود : من ناشنوا نیستم اما خود را به کری زده ام تا هرکس 
   بخواهد عیب من را در محفل و مجلسی بگوید ، بی ملاحظه بگوید تا من از آن آگاه شوم
   و رفع عیب خود کنم!
   حالا ما کجائیم ؟ ما اگه یه دوست صمیمی مون ، کسی که ظاهرا خیلی بهش علاقه داریم عیبی
   از ما رو یادآور بشه چکار میکنیم ؟ از آن دوست تشکر میکنیم و در پی رفع آن عیب برمی آئیم
   یا نه ؟
   البته در دستورات  دینی ما خیلی بر رفع عیب از خود و همچنین بر مراقبه و محاسبه روزانه از
   خود تاکید شده است و امام علی علیه السلام فرموده است :
                  طوبی لمن شغله عیبه عن عیوب الناس
        خوشا به حال کسی که پرداختن به عیوبش ، او را از پرداختن به عیوب دیگران بازدارد .
                                                                                   بحار الانوار- ج اول- ص 199

لطف حق

پروین اعتصامی » دیوان اشعار » مثنویات، تمثیلات و مقطعات

مادر موسی، چو موسی را به نیل

در فکند، از گفتهٔ رب جلیل

خود ز ساحل کرد با حسرت نگاه

گفت کای فرزند خرد بی‌گناه

گر فراموشت کند لطف خدای

چون رهی زین کشتی بی ناخدای

گر نیارد ایزد پاکت بیاد

آب خاکت را دهد ناگه بباد

وحی آمد کاین چه فکر باطل است

رهرو ما اینک اندر منزل است

پردهٔ شک را برانداز از میان

تا ببینی سود کردی یا زیان

ما گرفتیم آنچه را انداختی

دست حق را دیدی و نشناختی

در تو، تنها عشق و مهر مادری است

شیوهٔ ما، عدل و بنده پروری است

نیست بازی کار حق، خود را مباز

آنچه بردیم از تو، باز آریم باز

سطح آب از گاهوارش خوشتر است

دایه‌اش سیلاب و موجش مادر است

رودها از خود نه طغیان میکنند

آنچه میگوئیم ما، آن میکنند

آفات عیبجویی

14 تیر 1397, 0:0

بسیاری از مردم به جای اینکه به دنبال رفع عیوب خود باشند، مدام در پی جستجوی عیوب دیگران هستند.

نویسنده: رضا جاودان

بسیاری از مردم به جای اینکه به دنبال رفع عیوب خود باشند، مدام در پی جستجوی عیوب دیگران هستند. این گونه افراد رفتار دیگران را زیر ذره بین قرار می‌دهند تا به محض مشاهده کوچکترین لغزش و یا اشتباهی، شروع به عیبجویی نمایند. این حالت از خودخواهی انسان سرچشمه می‌گیرد؛ یعنی چون انسان حب ذات دارد، نمی‌خواهد باور کند که دارای عیوب بسیاری است. با آنکه همه انسانها بر نقص ها و ضعف های خود آگاهند، اما برخی از آنان به دلیل داشتن حس خودپرستی و خودخواهی، چنین وانمود می‌کنند که هیچ گونه عیب و ایرادی ندارند. این افراد برای سرپوش گذاشتن بر عیوب خود، خودشان را با افرادی که دارای عیوب بدتری هستند، مقایسه می‌کنند تا از این طریق هم خود را بهتر از دیگران جلوه دهند و هم دلشان را به این خوش کنند که آن قدرها هم آدم بدی نیستند!
ما اگر می‌خواهیم این انگیزه شیطانی را از خود دور کنیم، باید به جای عیبجویی از دیگران، درصدد یافتن عیوب خود و رفع آنها باشیم. اگر انسان واقعاً برای رهایی از این دام شیطان عزم خود را جزم نماید، اصلافرصت پرداختن به عیوب دیگران را پیدا نمی کند. ربیت دینی اقتضا می‌کند که انسان ابتدا عیوب خودش را بشناسد و آنها را رفع کند، سپس به سراغ نقص ها و ضعف های دیگران برود. تقویت روحیه انتقادپذیری از دیگر راه های برطرف کردن عیوب ظاهری و باطنی است. ما نه تنها باید از خودمان انتقاد کنیم، بلکه باید این اجازه را به دیگران بدهیم تا عیوبی را که از چشمان ما مخفی است به ما گوشزد کنند. بسیاری از بزرگان اخلاق این گونه بودند؛ یعنی حتی نزد استادان خود می‌رفتند و از آنها می‌خواستند که عیبشان را بگویند تا درصدد رفع آنها برآیند. اما متاسفانه بسیاری از مردم نه تنها این گونه نیستند، بلکه حتی می‌خواهند عیوبی را هم که به آنها واقف اند، مخفی و انکار کنند. از این رو، به دنبال عیوب دیگران می‌روند تا از آنها عیبجویی کنند. یکی دیگر از آفات دقت و کنجکاوی در رفتار دیگران، این است که وقتی انسان نقصی را در دیگران می‌بیند، احساس تکبر و عجب به او دست می‌دهد، خصوصاً اگر آن نقص، از عیوب ظاهری باشد و وی نیز نمونه آن را در وجود خود نداشته باشد. این افراد غافل، ممکن است با مشاهده عیوب دیگران، آنان را مورد استهزا و تمسخر قرار دهند و یا اگر خیلی مودب باشند، در دلشان به آنان بخندند و با خود بگویند ما خیلی از دیگران بهتریم که این عیب ها را نداریم! مردم به طور کلی دو دسته اند: یا دارای نقص و عیبی می‌باشند و یا در عافیت و سلامت به سر می‌برند. این عیوب، هم شامل نقص های جسمانی می‌شود و هم عیوب غیرجسمانی. در هر حال، وقتی انسان با کسی که دارای نقص است مواجه می‌شود، باید به جای تحقیر وی، خدا را شکر کند که او را از این عیب و نقص حفظ کرده است. اگر به کسی که در اندام هایش نقصی هست، برخورد کردیم، باید خدا را شکر کنیم که سالم هستیم. در امور علمی، اخلاقی و دینی نیز این نکته مصداق دارد؛ اگر با کسی که از نظر قدرت فهم و استدلال ضعیف است و یا صفت اخلاقی ناپسندی دارد و یا به گناهی آلوده است و به طور کلی از نعمتهایی که ما از آن برخورداریم بی بهره است، مواجه شدیم، باید اولا، خدا را شکر کنیم که آن گونه نیستیم و ثانیا، برای او دعا کنیم که خدا آن نعمت را به او نیز ارزانی دارد: «انما الناس رجلان مبتلی و معافی فارحموا المبتلی و احمدوا الله علی العافیه». ممکن است کسی که از یک جنبه «مبتلا» و دارای عیب و نقص می‌باشد و دیگری در همین مورد بخصوص، در سلامت و «عافیت» به سر می‌برد، از جنبه دیگر در سلامت و «عافیت » باشد و فرد دوم در همان مورد، «مبتلا» و دارای عیب و نقص. مثلاکسی که از لکنت زبان رنج می‌برد و دیگری مشکلی در این خصوص ندارد، ممکن است از هوش و استعداد بالایی برخوردار باشد که فرد دوم از آن بی بهره است. نتیجه اینکه، یکی از عوامل توجه به نعمت های خدادادی، مواجه شدن با کسانی است که از این نعمت ها محروم‌اند.

روزنامه رسالت، شماره 7374 به تاریخ 9/7/90، صفحه 6

آهنگ جانی یانار اوزجان دنیز

Uca dağlarında başım qaralar •♫

اوجا داغلاریندا باشیم قارالار •♫

Nurlu səhərlerdən dönər qaralar •♫

نورلو سحرلردن دونر قارالار •♫

Gül susuz qalanda necə saralar •♫

گول سوسوز قالاندا نئجه سارالار •♫

İnsanda ömrünü bitirən zaman canı yanar •♫

اینساندا عمرونو بیتیرن زامان جانی یانار •♫

İnsan sevdiyini itirən zaman •♫

اینسان سئودینی ایتیرن زامان •♫

Canı yanar yanar yanar yanar •♫

جانی یانار یانار یانار •♫

Sonuncu mənzilə ötüren zaman •♫

سونونجو منزیله اوتورن زامان •♫

Canı yanar yanar yanar yanar •♫

جانی یانار یانار یانار •♫

Məncə o eşq deyil bəlasız olsa •♫

منجه او عشق دیل بلاسیز اولسا •♫

Kədərsiz miskilsiz cəfasız olsa •♫

کدرسیز نیسکیلسیز جفاسیز اولسا •♫

Sevən sevdiyinə vəfasız olsa •♫

سئون سئودینه وفاسیز اولسا •♫

Mələklər canını götüren zaman canı yanar •♫

ملک لر جانینی گوتورن زامان جانی یانار •♫

İnsan sevdiyini itirən zaman •♫

اینسان سئودینی ایتیرن زامان •♫

Canı yanar yanar yanar yanar •♫

جانی یانار یانار یانار •♫

Sonuncu mənzilə ötüren zaman •♫

سونونجو منزیله اوتورن زامان •♫

Canı yanar yanar yanar yanar •♫

جانی یانار یانار یانار •♫

Bu vaxtsız ayrılıq bu vaxtsız ölüm •♫

بو واختسیز آیریلیق بو واختسیز اولوم •♫

Səni məndən alıb aparmazdı kaş •♫

سنی مندن آلیب آپارمازدی کاش •♫

Nə olardı bu zalım əcəl gəlməzdi •♫

نه اولاردی بو ظالیم اجل گلمزدی •♫

Əlini əlimdən Goparmazdı kaş •♫

الین الیمنن گوپارمازدی کاش •♫

Götürüb dərdimi kədərimidə •♫

گوتوروب دردیمی کدریمی ده •♫

Haçansa gedəcəm məzarın üstə •♫

حاچان گئدجم مزارین اوسته •♫

Son qoyub heyatın haksızlığına •♫

سون گویوب حیاتین حاقسیزلیقینا •♫

Bir gün mən öləcəm məzarın üstə •♫

بیر گون من اولجم مزارین اوسته •♫

İnsan sevdiyini itirən zaman •♫

اینسان سئودینی ایتیرن زامان •♫

Canı yanar yanar yanar yanar •♫

جانی یانار یانار یانار •♫

Sonuncu mənzilə ötüren zaman •♫

سونونجو منزیله اوتورن زامان •♫

Canı yanar yanar yanar yanar •♫

جانی یانار یانار یانار •♫

پخش آنلاین آهنگ

دانلود آهنگ با کیفیت عالی (320) دانلود آهنگ با کیفیت خوب (128) دانلود آهنگ از طریق لینک کمکی

 128      دانلود آهنگ با کیفیت 320

ساچێن اوجون هؤرمه‌زله‌ر.
سر موی بلند را نمی‌بافند،
گۆلۆ سولو (قونچا) درمه‌زله‌ر
گل تر را نمی‌چینند،
سارێ گه‌لین
عروس زرد. (موطلائی)
بو سئودا نه سئودادێر
این عشق، چه عشقی است،
سه‌نی مه‌نه وئرمه‌زلر
تو را به من نمی‌دهند،
نئینیم آمان، آمان
چه کنم، امان امان
سارێ گه‌لین
عروس زرد. (موطلائی)
بو ده‌ره‌نین اوزونو،
در بلندای این دره،
چوْبان قایتار قوزونو،
ای چوپان بازگردان بره را،
قایتار ماسان قوزونو،
اگر برنگردانی برّه را
اولدورم اوزومو،
خودم را می‌کشم،
نة اوْلا بیر گۆن گؤره‌م
چه شود گر روزی من ببینم،
نازلی یاریمین اؤزؤنو
روی یار نازم را،
نئیلیم آمان، آمان
چه کنم، امان امان / چه کنم، امان امان
سارێ گه‌لین
عروس زرد. (موطلائی)
عاشیق ائلله‌ر آیرێسێ،
عاشق از ایل و طایفه خود جدا افتاده
شانا تئلله‌ر آیرێسێ،
شانه هم از موها جدا افتاده
آیرێسێ بیر گۆنۆنه دؤزمه‌زدیم.
تحمل یک روز جدایی‌اش را نداشتم
اوْلدۆم ایلله‌ر آیرێسێ
حالا سالهاست که از او جدا مانده‌ام
نئیلیم آمان، آمان
چه کنم، امان امان / چه کنم، امان امان
سارێ گه‌لین
عروس زرد. (موطلائی)

 “ساری گلین” (دامن کشان) ترانه‌ی جاودانه